Roiy-in 's space

ความรักของคนตาบอด

คุณเคยเห็นคนตาบอดไม๊? คนตาบอด...ที่เดินไปไหนต่อไหนด้วยกันเป็นคู่คุณอาจเจอพวกเขาได้ …ในที่ที่มีคนอยู่กันเยอะๆ เช่น ตลาดนัด พวกเขาไปที่นั่น...เพราะหวังว่า... คงจะมี คนใจบุญ ไปเดินอยู่ที่นั่นบ้าง คนสองคน...ที่จับมือกัน ค่อยๆ เดินกระเถิบไปด้วยกันทีละนิด..ทีละนิดเพราะต่างคน… ต่างก็มองไม่เห็นอะไรกันทั้งคู่ นอกจากไม้เท้าคนละอันแล้ว...ในมือพวกเขาถือวิทยุเก่าๆ เครื่องนึงกับไมค์อีกอีกหนึ่งอัน...ที่ขาดไม่ได้…ก็คือขันอลูมิเนียม อาวุธสำคัญที่ใช้หากินอยู่ทุกวัน ผมไม่ คุ้นหู กับเพลงที่เขาร้องนักหรอกแต่ก็ดูว่า…เขาตั้งใจร้องเหลือเกิน และดูเหมือนเขาก็ หวัง ว่าคุณจะต้องชอบมัน ผมเห็นเขาจับมือกัน วินาทีนั้น...ทำให้ผมนึกถึงอะไรบางอย่าง ที่ผมเคยมองข้ามมาตลอด คุณเคยนึกถึงความรักของ..คนตาบอด..หรือเปล่า ตนตาบอดรักกันได้ยังไงนะเพราะคนตาบอด...ไม่เคยรู้เลยว่า...คนรักของเขา..มีหน้าตาเป็นอย่างไรคนตาบอด..จะรู้จักก็เพียงจิตใจของคนรักของเขาเท่านั้น เมื่อเขามีความพอใจกันและกัน ไม่มีเกียรติยศ... ศักดิ์ศรี...ให้กังวลใจเพราะต่างคนก็ต่างไม่มีสิ่งนี้ต่างคน..ต่างก็ไม่มีเงิน ตาสองข้าง ปิดสนิท....แต่เปิดใจเข้าหากัน คนสองคนที่อยู่ด้วยกัน ด้วย "ใ จ" ล้วนๆ ความรัก....ก็เกิดจากตรงนั้น คนตาบอด พาคนที่เขารัก ไปด้วยกันทุกหนทุกแห่ง คนตาบอด ไม่เคยกลับบ้านดึก คนตาบอด ออกจากบ้านพร้อมกัน...และกลับถึงบ้านพร้อมกัน พวกเขาเคยแยกกันบ้างหรือเปล่านะ....? คุณรู้หรือเปล่าคนตาบอด…จับมือของคนที่เขารักไว้ตลอดทั้งวัน คุณเคยทำอย่างเขาบ้างไม๊... ? ผมกลับมานึกถึงความรักของคนที่ตาดี หลายๆ คน มีเกียรติยศ หน้าที่ การงาน ที่ดีเหลือเกิน หลายๆ คน ทั้งหล่อ ทั้งสวย...ทั้งรวย ทั้งฉลาด แต่พวกเราหลายๆ คนกลับต้องมาเสียใจเพราะความรัก หรือว่าพวกเรามองเห็นกัน....เพื่อจะเรียกร้องสิ่งที่เราต้องการให้มากขึ้น....เอ....พวกเราคาดหวังอะไรจากคนที่เรารัก....มากเกินไปหรือเปล่านะ อนาคตของคนตาบอด..อยู่ตรงไหนก็ไม่รู้ ดูเหมือนเขาจะ...สงสัยก็เพียงแต่ว่า วันพรุ่งนี้...จะมีคนใจบุญซักกี่คนที่ทำให้พวกเขากลับบ้านด้วยกันอย่างมีความสุข ตอนที่ผมเขียนเรื่องนี้อยู่...พวกเขาก็คงนอนหลับกันแล้ว ขอบคุณตลาดนัด...ที่ทำให้ผมเห็นภาพดีๆในวันนี้ ผมเชื่อว่า...ครั้งหน้า...ที่คุณเห็นคนตาบอด...ใจของคุณจะเปิดกว้างขึ้น คุณอาจมองเห็นภาพที่คุณไม่เคยมองเห็น ไม่ใช่ด้วยตา...แต่เห็นด้วยหัวใจ
เหมือนกับภาพที่ผมได้เห็นในวันนี้

ด้ายแดง

....ในหลายๆ ความเชื่อเกี่ยวกับความรัก และคู่ชีวิต ..ความเชื่ออันนึงที่เชื่อว่า.. คู่ชีวิตที่แท้จริงจะมีด้ายสีแดงผูกที่นิ้วก้อยข้างซ้าย เชื่อมกันไว้รอจนวันนึง..ด้ายสีแดงนี้จะนำให้เขาทั้งสองมาพบกันและรักกันในที่สุด.......หลายๆ คนอาจจะเชื่อแต่คงไม่เชื่อมากเท่าผมแน่ๆ..เพราะผมเห็น...เห็นด้ายสีแดงที่นิ้วก้อยข้างซ้ายของผม..ด้ายที่ผูกติดตัวมาตั้งแต่จำความได้..ซึ่งผมเองก็ไม่รู้ว่าปลายอีกข้างนึงของมัน จะผูกติดกับใครนั่นแหละคือสาเหตุที่ผมเดินทางหาปลายอีกด้านนึงของมัน.......เด็กหนุ่มคนนึงที่ต้องการตามหาสิ่งที่ท้าทายที่สุดในชีวิตของเขา.. ไม่มีใครรู้ว่าสิ่งที่เค้าตามหาจะอยู่ไกลขนาดไหน..และไม่รู้ว่าจะมีหรือไม่..แต่เค้าก็เริ่มเดินทาง..การเดินทางไปตามด้ายสีแดงตรงปลายนิ้วก้อย..การเดินทางที่รู้ทางเดิน..แต่ไม่รู้จุดหมาย.......ผมเดินทางไปตามเมืองต่างๆ ที่ด้ายสีแดงของผมพาดผ่าน.ได้พบ ได้เห็นอะไรหลายๆ อย่างที่ไม่มีทางจะได้เจอในเมืองของผม ใจนึงก็คิดว่าเป็นการเรียนรู้ที่ดี..แต่มันก็ไม่ใช่เป้าหมายที่แท้จริง..เป้าหมายของผมคือ.. ปลายด้ายสีแดง........และแล้วผมก็ได้เพื่อนร่วมเดินทาง.
            เมื่อวันนึงผมพบกันผู้หญิงที่ตามหาปลายอีกด้านนึงของด้ายแดงเหมือนกัน..แต่เธอคงไม่ใช่ปลายด้ายแดงของผมหรอก..เพราะด้ายแดงของผมยังไปอีกไกล........เราพบกันโดยไม่ได้ตั้งใจ และก็ไม่ได้เป็นการพบกันที่ทำให้ผมพอใจมากนัก..บอกตรงๆ เธอไม่ใช่ผู้หญิงในสเปคของผมเลย..แถมเราทะเลาะกันตั้งแต่เจอกันครั้งแรก แต่เราก็ร่วมเดินทางด้วยกันเพราะด้ายสีแดงของเธอกับของผมมันไปทางเดียวกันน่ะสิ......ก็ยังดีนะ ที่ผมไม่ได้เดินทางคนเดียว อย่างน้อยก็มีเพื่อนร่วมทางที่เห็นและตามหาปลายอีกข้างนึงของด้ายแดงเหมือนกัน......การเดินทางร่วมกันของเราทำให้ ผมเห็นตัวจริงของผู้หญิงคนนี้มากขึ้น.. เป็นตัวจริงที่น่าเคารพ น่าให้เกียรติในฐานะผู้หญิงคนนึง.. จะว่าไปเธอก็นิสัยดีนะตอนที่ทะเลาะกันครั้งแรกคงเป็นการเข้าใจผิดซะมากกว่าความรู้สึกของผมที่มีต่อเธอเริ่มดีมากขึ้นเรื่อยๆ..มีอยู่ครั้งนึงที่ผมคิดว่าถ้าปลายด้ายแดงอีกข้างนึงของผมไปหยุดอยู่ที่นิ้วก้อยของเธอก็คงจะดี..มันก็ไม่แน่นะ..ถ้าเป็นจริงผมก็คงมีความสุข.. แต่ถ้าไม่ใช่ ..ผู้หญิงคนนั้นคงเป็นผู้หญิงที่วิเศษกว่าเธอคนนี้แน่ๆ .. ยิ่งผมได้รู้ว่าเพื่อนร่วมเดินทางของผมเป็นผู้หญิงที่วิเศษเพียงใดผมก็ยิ่งอยากให้ผมเจอปลายด้ายแดงของผมไวๆ ..ผู้หญิงที่ดีกว่าผู้หญิงคนนี้ผู้หญิงที่เป็นเนื้อคู่ของผมจะเป็นยังไงน๊า.......นานขนาดไหนก็ไม่รู้ที่เราร่วมเดินทางด้วยกัน..ผมยอมรับว่าเธอเป็นเพื่อนร่วมเดินทางที่ดีที่สุด..เราช่วยเหลือกันมาตลอด..แต่มันก็คงจะสิ้นสุดแล้วล่ะ.. เพราะด้ายแดงของผมกับเธอ มันแยกกัน..ตรงทางแยกพอดี..ทางแยกนี้มันแยกไปสู่เมืองสองเมือง ..ด้ายของผมแยกไปทางขวา..มุ่งสู่เมืองบนยอดเขาซึ่งผมเชื่อว่าคงเป็นปลายด้ายของผมแล้วล่ะ ..เพราะเมืองนี้อยู่ยอดเขาพอดี..ส่วนของเธอแยกออกไปที่เมืองข้างล่าง.......เรายืนคุยกันตรงทางแยกซักพักนึงเพื่อกล่าวคำอำลาและแสดงความยินดีซึ่งกันและกันเราจะได้เจอจุดหมายของเราซักที.. ข้อตกลงสุดท้ายของเราก่อนจะแยกจากกันคือ เราจะกลับมาเจอกันที่ตรงทางแยกนี้ไม่ว่าจะเจอ หรือไม่เจอปลายด้ายแดงก็ตาม..เราตกลงกันตามนี้..แล้วเราก็แยกทางกัน.........ผมรู้สึกแปลกๆ ที่ต้องกลับมาเดินทางคนเดียว ทำให้ผมไม่ดีใจมากนักที่รู้ว่าปลายด้ายของผมจะไปสุดตรงที่เมืองตรงยอดเขาผมเดินแยกจากเธอไปช้าๆ.. ในหัวมีแต่เรื่องต่างๆที่เกิดขึ้นตอนที่เราเดินทางด้วยกัน..ความประทับใจต่างๆที่เกิดขึ้นตลอดการเดินทาง.. ความรู้สึกดีๆ ที่เรามีให้กัน.......และแล้วผมก็หยุดเดิน ..หยุดห่างจากทางแยกไม่ไกลเท่าไหร่..แล้วผมก็วิ่งกลับไปยังทางแยกนั้นอีกครั้ง..ไม่มีเหตุผลที่ผมทำแบบนี้เลย..แต่ก็ทำ.. ผมกลับไปถึงทางแยกนั้นอีกครั้ง..ซึ่งเธอก็นั่งอยู่ที่นี่อยู่ก่อนแล้ว.......เรานั่งคุยกันซักพัก.. ผมบอกเธอไปว่าผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมผมถึงกลับมา..ส่วนเธอ..เธอบอกว่าเธอกลัว..กลัวว่าจะไม่มีใครตรงปลายด้ายแดงของเธอ แล้วเธอก็ร้องไห้..เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นเธอร้องไห้.......สิ่งที่ผมภูมิใจมากกว่าตัดสินใจการออกเดินทางตามหาคู่ชีวิตของผม..คือการตัดสินใจครั้งนี้แหละ..ผมเช็ดน้ำตาให้เธอ .. ตัดด้ายแดงของผม และเธอออกแล้วผูกเข้าด้วยกัน...
ผมไม่รู้หรอกว่าเธอจะโกรธผมรึเปล่าที่ผมทำแบบนี้..อยากจะถามเธออยู่หรอกแต่เธอก็ร้องไห้ไม่หยุด.. และกำลังกอดผมอยู่...
+++ จบ +++