ความรักของคนตาบอด

คุณเคยเห็นคนตาบอดไม๊? คนตาบอด...ที่เดินไปไหนต่อไหนด้วยกันเป็นคู่คุณอาจเจอพวกเขาได้ …ในที่ที่มีคนอยู่กันเยอะๆ เช่น ตลาดนัด พวกเขาไปที่นั่น...เพราะหวังว่า... คงจะมี คนใจบุญ ไปเดินอยู่ที่นั่นบ้าง คนสองคน...ที่จับมือกัน ค่อยๆ เดินกระเถิบไปด้วยกันทีละนิด..ทีละนิดเพราะต่างคน… ต่างก็มองไม่เห็นอะไรกันทั้งคู่ นอกจากไม้เท้าคนละอันแล้ว...ในมือพวกเขาถือวิทยุเก่าๆ เครื่องนึงกับไมค์อีกอีกหนึ่งอัน...ที่ขาดไม่ได้…ก็คือขันอลูมิเนียม อาวุธสำคัญที่ใช้หากินอยู่ทุกวัน ผมไม่ คุ้นหู กับเพลงที่เขาร้องนักหรอกแต่ก็ดูว่า…เขาตั้งใจร้องเหลือเกิน และดูเหมือนเขาก็ หวัง ว่าคุณจะต้องชอบมัน ผมเห็นเขาจับมือกัน วินาทีนั้น...ทำให้ผมนึกถึงอะไรบางอย่าง ที่ผมเคยมองข้ามมาตลอด คุณเคยนึกถึงความรักของ..คนตาบอด..หรือเปล่า ตนตาบอดรักกันได้ยังไงนะเพราะคนตาบอด...ไม่เคยรู้เลยว่า...คนรักของเขา..มีหน้าตาเป็นอย่างไรคนตาบอด..จะรู้จักก็เพียงจิตใจของคนรักของเขาเท่านั้น เมื่อเขามีความพอใจกันและกัน ไม่มีเกียรติยศ... ศักดิ์ศรี...ให้กังวลใจเพราะต่างคนก็ต่างไม่มีสิ่งนี้ต่างคน..ต่างก็ไม่มีเงิน ตาสองข้าง ปิดสนิท....แต่เปิดใจเข้าหากัน คนสองคนที่อยู่ด้วยกัน ด้วย "ใ จ" ล้วนๆ ความรัก....ก็เกิดจากตรงนั้น คนตาบอด พาคนที่เขารัก ไปด้วยกันทุกหนทุกแห่ง คนตาบอด ไม่เคยกลับบ้านดึก คนตาบอด ออกจากบ้านพร้อมกัน...และกลับถึงบ้านพร้อมกัน พวกเขาเคยแยกกันบ้างหรือเปล่านะ....? คุณรู้หรือเปล่าคนตาบอด…จับมือของคนที่เขารักไว้ตลอดทั้งวัน คุณเคยทำอย่างเขาบ้างไม๊... ? ผมกลับมานึกถึงความรักของคนที่ตาดี หลายๆ คน มีเกียรติยศ หน้าที่ การงาน ที่ดีเหลือเกิน หลายๆ คน ทั้งหล่อ ทั้งสวย...ทั้งรวย ทั้งฉลาด แต่พวกเราหลายๆ คนกลับต้องมาเสียใจเพราะความรัก หรือว่าพวกเรามองเห็นกัน....เพื่อจะเรียกร้องสิ่งที่เราต้องการให้มากขึ้น....เอ....พวกเราคาดหวังอะไรจากคนที่เรารัก....มากเกินไปหรือเปล่านะ อนาคตของคนตาบอด..อยู่ตรงไหนก็ไม่รู้ ดูเหมือนเขาจะ...สงสัยก็เพียงแต่ว่า วันพรุ่งนี้...จะมีคนใจบุญซักกี่คนที่ทำให้พวกเขากลับบ้านด้วยกันอย่างมีความสุข ตอนที่ผมเขียนเรื่องนี้อยู่...พวกเขาก็คงนอนหลับกันแล้ว ขอบคุณตลาดนัด...ที่ทำให้ผมเห็นภาพดีๆในวันนี้ ผมเชื่อว่า...ครั้งหน้า...ที่คุณเห็นคนตาบอด...ใจของคุณจะเปิดกว้างขึ้น คุณอาจมองเห็นภาพที่คุณไม่เคยมองเห็น ไม่ใช่ด้วยตา...แต่เห็นด้วยหัวใจ
เหมือนกับภาพที่ผมได้เห็นในวันนี้

ด้ายแดง

....ในหลายๆ ความเชื่อเกี่ยวกับความรัก และคู่ชีวิต ..ความเชื่ออันนึงที่เชื่อว่า.. คู่ชีวิตที่แท้จริงจะมีด้ายสีแดงผูกที่นิ้วก้อยข้างซ้าย เชื่อมกันไว้รอจนวันนึง..ด้ายสีแดงนี้จะนำให้เขาทั้งสองมาพบกันและรักกันในที่สุด.......หลายๆ คนอาจจะเชื่อแต่คงไม่เชื่อมากเท่าผมแน่ๆ..เพราะผมเห็น...เห็นด้ายสีแดงที่นิ้วก้อยข้างซ้ายของผม..ด้ายที่ผูกติดตัวมาตั้งแต่จำความได้..ซึ่งผมเองก็ไม่รู้ว่าปลายอีกข้างนึงของมัน จะผูกติดกับใครนั่นแหละคือสาเหตุที่ผมเดินทางหาปลายอีกด้านนึงของมัน.......เด็กหนุ่มคนนึงที่ต้องการตามหาสิ่งที่ท้าทายที่สุดในชีวิตของเขา.. ไม่มีใครรู้ว่าสิ่งที่เค้าตามหาจะอยู่ไกลขนาดไหน..และไม่รู้ว่าจะมีหรือไม่..แต่เค้าก็เริ่มเดินทาง..การเดินทางไปตามด้ายสีแดงตรงปลายนิ้วก้อย..การเดินทางที่รู้ทางเดิน..แต่ไม่รู้จุดหมาย.......ผมเดินทางไปตามเมืองต่างๆ ที่ด้ายสีแดงของผมพาดผ่าน.ได้พบ ได้เห็นอะไรหลายๆ อย่างที่ไม่มีทางจะได้เจอในเมืองของผม ใจนึงก็คิดว่าเป็นการเรียนรู้ที่ดี..แต่มันก็ไม่ใช่เป้าหมายที่แท้จริง..เป้าหมายของผมคือ.. ปลายด้ายสีแดง........และแล้วผมก็ได้เพื่อนร่วมเดินทาง.
            เมื่อวันนึงผมพบกันผู้หญิงที่ตามหาปลายอีกด้านนึงของด้ายแดงเหมือนกัน..แต่เธอคงไม่ใช่ปลายด้ายแดงของผมหรอก..เพราะด้ายแดงของผมยังไปอีกไกล........เราพบกันโดยไม่ได้ตั้งใจ และก็ไม่ได้เป็นการพบกันที่ทำให้ผมพอใจมากนัก..บอกตรงๆ เธอไม่ใช่ผู้หญิงในสเปคของผมเลย..แถมเราทะเลาะกันตั้งแต่เจอกันครั้งแรก แต่เราก็ร่วมเดินทางด้วยกันเพราะด้ายสีแดงของเธอกับของผมมันไปทางเดียวกันน่ะสิ......ก็ยังดีนะ ที่ผมไม่ได้เดินทางคนเดียว อย่างน้อยก็มีเพื่อนร่วมทางที่เห็นและตามหาปลายอีกข้างนึงของด้ายแดงเหมือนกัน......การเดินทางร่วมกันของเราทำให้ ผมเห็นตัวจริงของผู้หญิงคนนี้มากขึ้น.. เป็นตัวจริงที่น่าเคารพ น่าให้เกียรติในฐานะผู้หญิงคนนึง.. จะว่าไปเธอก็นิสัยดีนะตอนที่ทะเลาะกันครั้งแรกคงเป็นการเข้าใจผิดซะมากกว่าความรู้สึกของผมที่มีต่อเธอเริ่มดีมากขึ้นเรื่อยๆ..มีอยู่ครั้งนึงที่ผมคิดว่าถ้าปลายด้ายแดงอีกข้างนึงของผมไปหยุดอยู่ที่นิ้วก้อยของเธอก็คงจะดี..มันก็ไม่แน่นะ..ถ้าเป็นจริงผมก็คงมีความสุข.. แต่ถ้าไม่ใช่ ..ผู้หญิงคนนั้นคงเป็นผู้หญิงที่วิเศษกว่าเธอคนนี้แน่ๆ .. ยิ่งผมได้รู้ว่าเพื่อนร่วมเดินทางของผมเป็นผู้หญิงที่วิเศษเพียงใดผมก็ยิ่งอยากให้ผมเจอปลายด้ายแดงของผมไวๆ ..ผู้หญิงที่ดีกว่าผู้หญิงคนนี้ผู้หญิงที่เป็นเนื้อคู่ของผมจะเป็นยังไงน๊า.......นานขนาดไหนก็ไม่รู้ที่เราร่วมเดินทางด้วยกัน..ผมยอมรับว่าเธอเป็นเพื่อนร่วมเดินทางที่ดีที่สุด..เราช่วยเหลือกันมาตลอด..แต่มันก็คงจะสิ้นสุดแล้วล่ะ.. เพราะด้ายแดงของผมกับเธอ มันแยกกัน..ตรงทางแยกพอดี..ทางแยกนี้มันแยกไปสู่เมืองสองเมือง ..ด้ายของผมแยกไปทางขวา..มุ่งสู่เมืองบนยอดเขาซึ่งผมเชื่อว่าคงเป็นปลายด้ายของผมแล้วล่ะ ..เพราะเมืองนี้อยู่ยอดเขาพอดี..ส่วนของเธอแยกออกไปที่เมืองข้างล่าง.......เรายืนคุยกันตรงทางแยกซักพักนึงเพื่อกล่าวคำอำลาและแสดงความยินดีซึ่งกันและกันเราจะได้เจอจุดหมายของเราซักที.. ข้อตกลงสุดท้ายของเราก่อนจะแยกจากกันคือ เราจะกลับมาเจอกันที่ตรงทางแยกนี้ไม่ว่าจะเจอ หรือไม่เจอปลายด้ายแดงก็ตาม..เราตกลงกันตามนี้..แล้วเราก็แยกทางกัน.........ผมรู้สึกแปลกๆ ที่ต้องกลับมาเดินทางคนเดียว ทำให้ผมไม่ดีใจมากนักที่รู้ว่าปลายด้ายของผมจะไปสุดตรงที่เมืองตรงยอดเขาผมเดินแยกจากเธอไปช้าๆ.. ในหัวมีแต่เรื่องต่างๆที่เกิดขึ้นตอนที่เราเดินทางด้วยกัน..ความประทับใจต่างๆที่เกิดขึ้นตลอดการเดินทาง.. ความรู้สึกดีๆ ที่เรามีให้กัน.......และแล้วผมก็หยุดเดิน ..หยุดห่างจากทางแยกไม่ไกลเท่าไหร่..แล้วผมก็วิ่งกลับไปยังทางแยกนั้นอีกครั้ง..ไม่มีเหตุผลที่ผมทำแบบนี้เลย..แต่ก็ทำ.. ผมกลับไปถึงทางแยกนั้นอีกครั้ง..ซึ่งเธอก็นั่งอยู่ที่นี่อยู่ก่อนแล้ว.......เรานั่งคุยกันซักพัก.. ผมบอกเธอไปว่าผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมผมถึงกลับมา..ส่วนเธอ..เธอบอกว่าเธอกลัว..กลัวว่าจะไม่มีใครตรงปลายด้ายแดงของเธอ แล้วเธอก็ร้องไห้..เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นเธอร้องไห้.......สิ่งที่ผมภูมิใจมากกว่าตัดสินใจการออกเดินทางตามหาคู่ชีวิตของผม..คือการตัดสินใจครั้งนี้แหละ..ผมเช็ดน้ำตาให้เธอ .. ตัดด้ายแดงของผม และเธอออกแล้วผูกเข้าด้วยกัน...
ผมไม่รู้หรอกว่าเธอจะโกรธผมรึเปล่าที่ผมทำแบบนี้..อยากจะถามเธออยู่หรอกแต่เธอก็ร้องไห้ไม่หยุด.. และกำลังกอดผมอยู่...
+++ จบ +++

เราไม่ได้-ไม่รักกัน (ซะหน่อย)

 บางที.. อาจไม่จำเป็นเสมอไป  ที่ความรัก..จะต้องจบลงด้วยการได้เป็น..คนรัก  บนเตียงเล็กๆ.. ในบ้านอบอุ่นหลังหนึ่ง แดดยามเย็นทอบางบาง..ผ่านหน้าต่าง หญิงชรา..อายุราวๆ 70 ปี นอนซม..อยู่บนเตียง เธอรู้ว่า...นี่เป็นช่วงเวลาสุดท้าย..ในชีวิตของเธอแล้ว แต่จะเป็นอะไรไปล่ะ เธอพอใจกับชีวิตทั้งหมด..ที่เธอได้ผ่านมา เธอ..ได้แต่งงาน ..มีครอบครัว..ที่อบอุ่น แม้จะไม่มีลูก..ก็ตาม มีเพื่อนที่ดี ..ผ่านชีวิตการงานที่ดี ถึงแม้วันนี้..สามีของเธอจะตายไป..ร่วม 10 ปี แต่..ในวันสุดท้าย..ของชีวิต เพื่อน-ที่เธอรักที่สุด.. ก็มานั่งเคียงข้างเธอ..อยู่ตรงนี้ มาส่งเธอ..เหมือนทุกครั้ง… “หมอบอกว่า..ฉันคงอยู่ได้ไม่เกินพรุ่งนี้เช้าหรอก เธอ..เอ่ยบอกกับเขา ... เพื่อนชรา..ที่รู้จักกับเธอมา..แต่ครั้งยังเด็ก “ฉันรู้” ชายชรา..พยักหน้ารับ “เธอมาส่งฉัน..เหมือนทุกทีสินะ”หญิงชรา..มองหน้าชายชรา “ใช่..ก็ฉันส่งเธอ..มาตลอดทั้งชีวิตนี่นา ..ขาดไปอย่าง..คงไม่ครบ” ชายชราตอบ..ด้วยรอยยิ้มบางๆ “ตอนเด็กๆ..บ้านเรา..อยู่ทางเดียวกัน..เรากลับบ้านด้วยกันทุกเย็น..  บ้านฉัน..อยู่เลยบ้านเธอไปมาก..” เธอ..รำลึกความหลัง“แต่ฉัน..ก็ไปส่งเธอทุกวัน”  ชายชราบอก “ใช่..เธอทำอยู่อย่างนั้น..ตลอดชั้นประถม..และมัธยม..ที่เราเรียนด้วยกัน จนเพื่อนๆล้อว่า..เราเป็นแฟนกัน” หญิงชราพูดขึ้น “สุดท้าย..ก็ต้องเลิกล้อกันไป” เพื่อนชราของเธอ..ต่อคำ “ตั้งแต่..เธอคบกับแฟนคนแรกของเธอ..นั่นแหละ” เธอเย้ายิ้มๆ “แต่ฉันก็ไปส่งเธอทุกวัน..อยู่อย่างเดิม... จนต้องเลิกกับแฟน..ไม่ใช่รึ” ชายชรา..ทวนความหลัง เธอจำได้ว่า..เธอบอกเขาอยู่บ่อยๆว่า..ไม่ต้องเดินมาส่งเธอแล้ว..เดี๋ยวแฟนเขาจะโกรธเอา..  แต่เขาก็ยังดึงดัน..ที่จะมาส่งเธอ “โกรธก็โกรธไป ..ฉันรู้จักเธอมาก่อนตั้งนาน  ยังไงเธอ..ก็ต้องมาก่อน” นั่น..เป็นคำพูดที่เธอจำได้ไม่ลืม ..แม้ว่า..มันจะผ่านมาเกือบ 60 ปีแล้วก็ตาม.. เธอยังจำ..วันที่เขาต้องขึ้นรถไฟ..เพื่อไปเรียนต่อในมหาวิทยาลัยได้ วันนั้น..เธอไปส่งเขาที่สถานี ..ร้องไห้จะเป็นจะตาย เขาวุ่นกับการปลอบเธอ..จนไม่เป็นอันได้ร่ำลาพ่อแม่ พอเธอสงบลง..และขอตัวเข้าไปล้างหน้าล้างตา..ในห้องน้ำ พ่อแม่ของเขา..ไปเช็คเที่ยวรถไฟ ...  พอเธอกลับมา..ก็พบเขานั่งร้องไห้คนเดียว..กับกองกระเป๋า...เงยหน้าขึ้นบอกกับเธอ..ทั้งน้ำตา “กลับบ้านเอง..เดินดีๆ นะ” …และนั่น..ทำให้เธอต้องเสียน้ำตา..อีกรอบ เธอจำได้ว่า..วันที่เขาปิดภาคเรียน..และกลับมาบ้าน..เธอแนะนำเขา..ให้รู้จักกับแฟนหนุ่มของเธอ ตอนแรก..ทั้งสอง..เหมือนจะเข้ากันได้ดี ..แต่หลังจากนั้น 2-3 วัน มีคนมาบอกว่า..แฟนเธอกับเพื่อนเธอ..ต่อยกัน “มัน..นอกใจเธอ” เขาบอกเรียบๆ.. แต่..เธอไม่เชื่อ วันนั้น..เธอเชื่อแฟนมากกว่า..ว่าเขาอิจฉาแฟนเธอ..จึงหาเรื่องชกต่อย เธอว่าเขา..ไปหลายคำ อาทิตย์นึงให้หลัง..เธอจึงรู้ว่า..เขาเป็นคนถูก เมื่อเธอไปหาเขาที่บ้าน..ก็เจอแต่..พ่อของเขา “มันกลับไป..แต่อาทิตย์ก่อนแล้ว ..เห็นว่ามีธุระด่วน ..ไม่รู้อะไร” เธอส่งจดหมายไปขอโทษ ..เขาบอกไม่เป็นไร..เขาไม่เคยโกรธเธอ..แค่น้อยใจเล็กๆ ..ในจดหมายลงท้าย..ด้วยคำ-คำเก่า "กลับบ้านเอง..เดินดีๆนะ" เธอรู้ว่า..ในคำที่เหมือนสั้นๆนั้น ..เขาพูดอะไรออกมา..มากมายขนาดไหน.. เธอจำได้..ถึงวันที่เธอ..บอกเขาว่า.. เธอจะแต่งงาน.. เขา..มองหน้าเธอ.. เธออ่านไม่ออกว่า..มันเป็นความรู้สึกอะไร..ดีใจ? ..เสียใจ? และเมื่อเธอถามเขาตรงๆ ..เขาก็ตอบว่า.. “..เราใจหาย..” แต่ก่อนหน้านั้น.. ก็เขานี่แหละ..ที่เป็นคนช่วยเธอเลือก..ช่วยเธอดูว่า..ผู้ชายคนนี้นิสัยดี ..และรักเธอจริง “เรา-ผู้ชายด้วยกัน..เราดูออก” ซี่งเขา..ก็ดูไม่ผิด ..สามีของเธอดี..เหมือนอย่างที่เขาบอก .. วันแต่งงาน..เธอบอกเขาว่า.. “ความเป็นเพื่อนของเรา..ยังเหมือนเดิมนะ ..ไม่ต้องห่วง” เขามองเธอนิ่งๆ..พยักหน้าน้อยๆ.. ไม่ตอบคำ ถึงเวลารดน้ำสังข์ ..เขาอวยพรเธอมากมาย ..แต่พูดกับสามีเธอ..เพียงสั้นๆ ว่า.. “ฝากด้วยนะ..” เขาแต่งงาน..มีครอบครัวของเขา เธอ..ก็มีครอบครัว..ของเธอ มีบางช่วงของชีวิต..ที่ห่างกันไป แต่ก็ไม่เคย..ลืมกัน เธอ..ส่งการ์ดอวยพรวันเกิดให้เขา..ทุกๆปี ตอนนี้..เขาน่าจะเก็บมันไว้ได้ 59 ใบแล้วล่ะ เพราะเธอนับของเธอแล้ว..มันได้ 58 ใบ น้อยกว่า..อยู่ใบนึง.. เพราะเธอ..เกิดทีหลังเขา 5 เดือน..  บางที ..เธอรู้สึกสนิทกับเขา..มากกว่า..คนรักของเธอเสียอีก หลายเรื่อง..ที่เขารับรู้..แต่คนรักของเธอ..ไม่แม้แต่ระแคะระคาย..  และก็เช่นกัน..หลายความลับ..ที่เขาระบาย ..ที่เขาฝากไว้ที่เธอ..เธอก็รับ..และเก็บงำมันไว้..ด้วยความเต็มใจ.. “คิดอะไรอยู่?” เขาเอ่ยขึ้นมา..ทำลายความเงียบ“เรา..กำลังนึกแปลกใจ”  เธอเอ่ย..ด้วยท่าทีครุ่นคิด “ทำไม..เราถึงไม่ได้เป็น..คนรักกัน?” เขานิ่งไป..เหมือนกำลังคิดเช่นกัน ”เราสนิทกันมาก..มั้ง” เขาว่า “นั่น..ไม่น่าใช่เหตุผลนี่” เธอว่า “เธอ..ถามยากไปนะ” เขาตอบ..หลังจากนิ่งคิดอีก..อยู่ครู่ใหญ่ “ไม่ยากหรอก ..ลองคิดเล่นๆ  สิว่า..ทำไมเราถึงไม่รักกันนะ?” แววตาเธอ..มีแววขี้เล่นซุกซน ..เหมือนเด็กหญิง..ครั้งกระโน้น “อืมม..อันนี้..ค่อยง่ายขึ้นมาหน่อย” เขาพูดขึ้น เธอมองหน้าเขา.. แปลกใจเธอว่า..เธอไม่ได้เปลี่ยนคำถาม..นี่นะ.. “ฉันไม่รู้หรอกว่า..ทำไม-เราถึงไม่ได้เป็น..คนรักกัน” เขามองหน้าเธอ..ด้วยสายตาอ่อนโยน ”แต่..ถ้าเธอถามว่า..ทำไม-เราถึงไม่รักกันน่ะ” เขาเว้นช่วง“ฉันก็จะตอบว่า ฉันว่า..เราไม่ได้-ไม่รักกัน..ซะหน่อย” เธอหลับตาลงคำถามที่ถูกซ่อนไว้..หลายสิบปี..กลับตอบออกมาง่ายๆ..อย่างนี้เอง “นั่นสินะ ..เราไม่ได้-ไม่รักกัน..ซะหน่อย” เธอตอบ..ทั้งๆที่หลับตาลง ตอนนี้..เธอพร้อมที่จะจากโลกใบนี้ไป..อย่างมีความสุขแล้ว ในความรู้สึก..ที่เริ่มพร่าและเลือน...เธอสัมผัสได้ถึงมือของเขา..ที่เอื้อมมากุมมือเธอไว้ “กลับบ้านเอง..เดินดีๆนะ..” และนั่น.. คือ..คำสุดท้าย..ที่เธอได้ยิน…

เธอคนเดียว

ท้องฟ้า ดูหม่นและมืดลงไป

และเธอรู้ไหมหัวใจฉันมันจะขาด

เธอและฉันต้องจากและพรากกันไป

ต้องทรมานต้องหากกันไกล จากวันนี้จนสิ้นใจ

จะให้ฉันทำใจยังไง จะให้ฉันทำได้ยังไง

ขาดเธอไปสักคนก็ไม่มีไม่เหลือใคร

หากวันนี้ยังมีเวลา หากวันนี้ยังคงมีหวัง

ฉันจะทำ ทำทุกอย่างเพื่อเธอ เพื่อเธอคนเดียว

เธอรู้ไหมฉันอยากให้ย้อนเวลา

ให้เดินช้าๆ ให้อยู่ด้วยกันนานๆ

อยากมีเวลา ทำสิ่งที่ต้องการ

ไม่มีอะไรที่ทรมานเท่ากับการจากพรากกัน

จะให้ฉันทำใจยังไง จะให้ฉันทำได้ยังไง

ขาดเธอไปสักคนก็ไม่มีไม่เหลือใคร

หากวันนี้ยังมีเธออยู่ และไม่สายเกินไปสำหรับฉัน

ฉันจะทำ ทำทุกอย่างเพื่อเธอ เพื่อเธอคนเดียว